Гэрэлтүүлгийг орон зайн бүтцийн нэг хэсэг болгон шийдсэн. Сүүдрийн гүн, дулаан өнгийн бүсчлэл, зөөлөн шилжилт нь тогтвортой уур амьсгал бүрдүүлнэ.

Панорам шиллэгээ болон дээврийн гэрэлтүүлэг байгалийн гэрлийг дотоод гүн рүү нэвтрүүлнэ.

Энэхүү урлагийн төв нь театр, галерей, олон нийтийн уулзалтын орон зайг нэгтгэсэн бөгөөд бетон, гэрэл, муруй геометрийн энгийн хэлээр хүний хөдөлгөөн, мэдрэмжийг удирдах архитектурын жишээ болсон.

Байгалийн гэрлийг төв хэсгийн том дугуй нээлхийгээр дотогш оруулж, орон зайн туршлагыг тасралтгүй өөрчилдөг.

Rossana Hu-ийн бүтээлүүдийг харахад хамгийн түрүүнд анзаарагддаг зүйл нь хэлбэр биш, харин орон зайн мэдрэмж юм. Түүний архитектур нь тайван, хэтрүүлэггүй хэрнээ хүчтэй сэтгэгдэл төрүүлдэг.

Материал, гэрэл, хөдөлгөөнийг нэг систем болгон холбодог энэ арга барил нь ARTIFY-ийн «чимээгүй тансаг» редакцийн философитой маш сайн нийцдэг.

Интерьер дизайны салбарт нэг нийтлэг ойлголт бий. Захиалагч юу хүсэж байна, түүнийг нь яг адилхан зураад өгч чадвал дизайнер ажлаа сайн хийсэнд тооцогдоно гэж үздэг. Гаднаас нь харахад буруу мэт санагдахгүй ч мэргэжлийн түвшинд энэ нь дизайнерийн ажлын хамгийн анхан шатны хэсэг юм.

Захиалагчийн хүслийг биелүүлэх чадвар зайлшгүй хэрэгтэй. Гэхдээ энэ нь дангаараа мэргэжлийн түвшинг илэрхийлдэггүй. Учир нь захиалагчийн хүссэн зүйлийг дагаж зурахыг хэн ч хийж чадна. Харин энд дизайнерийн байр суурь, хариуцлага хараахан орж ирээгүй байдаг.

Ихэнх дизайнерууд захиалагчийг дагадаг. Алдахаас айна, захиалгаа алдах вий гэж болгоомжилно. «Ингэхийг хүссэн юм чинь» гэдэг өгүүлбэр өөрийгөө хамгаалах хамгийн амархан хэлбэр болдог. Энэ бол хүний л сэтгэл зүй. Гэхдээ яг энэ цэг дээр дизайнерийн зам хоёр салдаг.

Хэрвээ захиалагч амьдралд нь тохирохгүй, орон зайн логик алдагдуулсан, цаашдаа асуудал үүсгэх шийдэл хүсвэл дизайнер яах ёстой вэ? Тайлбарлаж, өөр хувилбар санал болгох уу, эсвэл «та ингэж хүссэн» гээд зураад өгчих үү? Энэ сонголт дизайнерийн түвшинг ил тод харуулдаг.

Захиалагч буруу шийдэл хэлж болно. Энэ бол хэвийн. Учир нь тэр хүн дизайнер биш. Харин дизайнерийн үүрэг бол тэр хүслийг бодит ашиглалт, логик, ирээдүйтэй нь тулган шүүх явдал. Тиймээс захиалагчийн хүсэл бол зөвхөн мэдээлэл. Харин тэр мэдээллийг задлах, засах, шаардлагатай бол өөрчлөх нь дизайнерийн мэргэжлийн хариу юм.

Дизайнер гэдэг бол гүйцэтгэгч биш, чиглүүлэгч. Хэрвээ захиалагч аль хэдийн бүхнийг зөв мэддэг байсан бол дизайнер хэрэггүй байх байсан. Яг л хүн эмч дээр очоод ямар эм уухаа заадаггүйтэй адил. Мэргэжил гэдэг бол шийдэл гаргах чадвар.

Захиалагчийн хүслийг дагавал тухайн мөчид асуудалгүй мэт санагдаж болно. Гэхдээ дараа нь тухгүй орон зай, логикгүй төлөвлөлт, «яагаад ингэснийг» тайлбарлах шаардлага дизайнер дээр эргээд ирдэг. Тэр үед «та өөрөө ингэж хүссэн» гэдэг өгүүлбэр хариуцлагаас аварч чаддаггүй.

Интерьер дизайн бол гоё зураг зурах тухай биш. Энэ бол амьдралын орон зай. Тэр орчинд хүн яаж амьдрах, яаж ажиллах, яаж тайвшрах вэ гэдгийг дизайнерийн нэг шийдвэр тодорхойлдог.

Тиймээс захиалагчийн хүслийг л зураад өгч байвал дизайнер захиалгад тааруулж ажиллаж байгаа хүн хэвээрээ үлдэнэ. Харин захиалагчийг зөв шийдэл рүү чиглүүлж эхэлбэл дизайнер жинхэнэ утгаараа мэргэжлийн шатанд орж эхэлдэг.